Σήμερα για κάποιο λόγο μου ρθε η επιφοίτηση να γράψω κάτι για το γεγονός οτι δε μου'ρχετε τίποτα να γράψω!Μηδέν έμπνευση και αυτό είναι λίγο άσχημο.Ή εγώ κάνω κάτι λάθος ή οι μέρες που ζούμε στερούνται έμπνευσης,δημιουργικότητας,κάτι ρε παιδί μου!
Θα μου ήταν πολύ εύκολο να αρχήσω να κράζω οτι δε μ'αρέσει αλλά αυτο είναι ένα πράμα που κάνετε όλοι σας οπότε θα διαφοροποιηθώ!Άλλωστε μ'αρέσει να κρατάω τα κόμπλεξ μου για μένα και για τουσ κοντινούς μου ανθρώπους.(τυχερούληδες!)
Οπότε τι μας έμεινε?Θα σας πω για τη μέρα μου.
Άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια να περάσω ένα κολομάθημα και άλλη μια έξοδος που δε μου προσέφερε τίποτα.Τουλάχιστον τα ποτά ήταν φθηνά!
Δε ξέρω για σας αλλά την έχω βαρεθεί λίγο την κατάσταση αυτή.Κάθε μέρα έξω είμαι γνωρίζοντας νέο κόσμο,χωρίς κανένας να έχει κάτι καινούριο,εξαιρετικό,έστω ουσιαστικό πράμα να πει.Όλοι ζουν κοινά πράματα,όλοι έχουν πει κοινά λόγια,όλοι κρύβουν κοινά δεδομένα για τον εαυτό τους.Προφανώς αφού όλοι τα ίδια ζούμε και όλοι τα ίδια λέμε,γιατί κρύβουμε τον εαυτό μας?Απ'ότι συνεπάγεται απ'αυτό όλοι κρυβόμαστε για τα ίδια πράγματα με πολύ μικρές διαφοροποιήσεις.
Πως θα ήταν άραγε η ζωή χωρίς όλοι να ντρέπονται για τον εαυτό τους και να ήταν όλοι λίγο πιο αληθινοί?
Οι ίδιοι ανέμπνευστοι άνθρωποι που είναι πίσω από το καβούκι τους έχουν ως μότο ζωής να μη μετανιώνουν για οτι έχουν κάνει.Τότε γιατί κρύβονται?
Έχω πολύ καιρό να πω κάποια αληθινή κουβέντα γιατί και γω είμαι στην κατηγορία των ανθρώπων που περιέγραψα.Γιατί δεν είμαστε πια τόσο αυθόρμητοι και γιατί δεν είμαστε πια καλοπροαίρετοι?
Τελοςπάντων,τελειώνω εδώ το χωρίς νόημα αυτό κείμενο.Θα επιστρέψω πάντως μην ανησυχείτε!